آزمون آنلاین اقتصاد

سود یا زیان حسابداری برابر است با «درآمد منهای هزینه‌ها» نه «هزینه‌ها منهای درآمد». گزینه‌های 1، 2 و 4 همگی روابط درستی هستند.

کارآفرینان موفق «ریسک‌پذیر»اند نه ریسک‌گریز؛ آن‌ها با تدبیر و شجاعت ریسک می‌پذیرند. فرصت‌بینی، نوآوری و خوش‌بینی واقع‌بینانه از ویژگی‌های مشترک آن‌هاست.

عبارت الف نادرست است؛ احتمال شکست در آغاز کار یک کارآفرین کم نیست و بسیاری از کسب و کارها عمر کوتاهی دارند. عبارت‌های ب، ج و د مطابق ویژگی‌های کارآفرین درست‌اند.

عبارت اول به عیب کسب و کار شرکتی (نیاز به توافق شرکا و محدودشدن آزادی عمل) و عبارت دوم به مزیت کسب و کار شخصی (راه‌اندازی آسان و کم‌هزینه) اشاره دارد.

تعاونی‌ها با «هر نفر یک رأی» اداره می‌شوند؛ مؤسسات غیرانتفاعی مأموریت غیر سودآور (آموزشی، علمی، بهداشتی، خیریه) دارند؛ و هدف تعاونی، تأمین نیازهای اقتصادی و اجتماعی اعضاست.

در تعاونی، اداره بر اساس «هر نفر یک رأی» است صرف‌نظر از میزان سرمایه؛ ولی در شرکت سهامی، رأی و قدرت تصمیم‌گیری به نسبت تعداد سهام است. این مهم‌ترین تفاوت است.

سرمایهٔ لازم: 15,000 × 50,000 = 750,000,000 تومان.
سهم مالکیت: 50,000 ÷ 4,500,000 ≈ 1.1٪.
سود متعلق: 1.1٪ × 55 میلیارد ≈ 605 میلیون تومان.

مورد اول، توجه به هزینهٔ رفته است؛ مورد دوم، پذیرش بار سنگین آینده برای لذت فعلی یعنی بی‌صبری زیاد؛ و مورد سوم، امتناع از تغییر روش و چسبیدن به وضعیت فعلی است.

پول کتاب پرداخت‌شده و غیرقابل بازگشت است (هزینهٔ رفته) و نباید بر تصمیم فعلی اثر بگذارد؛ ادامه‌دادن خواندن صرفاً به‌خاطر آن پول، خطای توجه به هزینهٔ رفته است.

هزینهٔ فرصت، ارزش بهترین گزینهٔ کنارگذاشته‌شده است؛ یعنی درآمدی که از کشت گندم (بهترین جایگزین) از دست می‌رود: 670 میلیارد تومان.

منابع (عوامل) تولید عبارت‌اند از: منابع طبیعی، نیروی کار و سرمایه (فیزیکی و انسانی). پول به‌خودی‌خود عامل تولید نیست؛ بلکه وسیله‌ای برای تملک عوامل تولید است.

از ب به ج، تولید تفنگ 10 واحد زیاد و تولید کره 30 تن (از 80 به 50) کم می‌شود؛ پس هزینهٔ فرصت هر تفنگ برابر است با 30 ÷ 10 = 3 تن کره.

افزایش منابع (مثل نیروی کار و سرمایه) یا بهبود فناوری، توان تولید کل اقتصاد را بالا می‌برد و مرز امکانات تولید را به بیرون منتقل می‌کند (رشد اقتصادی).

چون منابع محدودند، تولید بیشتر یک کالا مستلزم چشم‌پوشی از مقداری از کالای دیگر است؛ این همان هزینهٔ فرصت است که با شیب مرز امکانات تولید نشان داده می‌شود.

نقاط درون مرز، تولید ناکارا را نشان می‌دهند؛ یعنی بخشی از منابع بیکارند یا درست به کار نرفته‌اند. نقاط روی مرز کارا و نقاط بیرون مرز با منابع فعلی دست‌یافتنی نیستند.

در انحصار، فروشندهٔ تنها بر قیمت اثرگذار و «قیمت‌گذار» است؛ ولی در رقابت، بنگاه‌ها «قیمت‌پذیر»اند و قیمت را بازار (تقاطع عرضه و تقاضا) تعیین می‌کند؛ منحنی تقاضا نیز نزولی است.

رابطهٔ قیمت و مقدار عرضه مستقیم است و منحنی عرضه صعودی است. کاهش هزینه‌ها (مثل اختراع) خودِ منحنی را منتقل می‌کند نه حرکت روی آن را؛ و گزینه‌های 1 و 4 خلاف قانون عرضه‌اند.

قیمت کالا، درآمد مصرف‌کننده و تبلیغات بر تقاضا اثر دارند؛ ولی ابداعات و اختراعات با کاهش هزینه‌های تولید، بر عرضه اثر می‌گذارند نه بر رفتار مصرف‌کننده.

در 1300: عرضه (30) بیش از تقاضا (10) است پس مازاد عرضه به میزان 20 واحد. در 600: تقاضا 35 است و نسبت به مقدار تعادلی 20، مازاد تقاضا 15 واحد است.

خانوارها عوامل تولید (از جمله نیروی کار) را در بازار عوامل تولید می‌فروشند و در برابر آن دستمزد، اجاره، بهره و سود دریافت می‌کنند؛ سپس با این درآمد از بازار محصولات خرید می‌کنند.

تعرفه با گران‌کردن کالای وارداتی، رقابت را به نفع تولید داخلی تغییر می‌دهد؛ پس هدف، حمایت از صنایع داخلی است.

مالیات مستقیم بر درآمد (حقوق) و دارایی (ثروت، املاک، ارث) وضع می‌شود؛ ولی «میزان مصرف» مبنای مالیات‌های غیرمستقیم (مثل ارزش افزوده) است.

مهم‌ترین هدف مالیات، تأمین درآمد دولت برای انجام وظایفش است؛ اصلاح رفتار (مثل مالیات بر کالاهای مضر) یکی از اهداف فرعی است، نه مهم‌ترین هدف. سه عبارت دیگر درست‌اند.

مرحلهٔ 3: مالیات 150 = 5٪ × 3000 پس قیمت با مالیات 3150. مرحلهٔ 2: ارزش افزوده 1000 است پس مالیات خالص 50. مجموع مالیات برابر مالیات مرحلهٔ آخر یعنی 150 = 5٪ × 3000 (یا 50+50+50).

عوارض گمرکی و خدماتی غیرمستقیم‌اند؛ مالیات بر دارایی (مثل املاک و ارث) مستقیم است؛ مالیات بر مصرف (مثل ارزش افزوده) غیرمستقیم است؛ و مالیات بر درآمد مستقیم است.

مبنای سودمندی تجارت، مزیت نسبی (هزینهٔ فرصت کمتر) است نه مزیت مطلق؛ پس حتی کشوری که در همه‌چیز برتر است، با تخصص در کالای مزیت نسبی خود سود می‌برد. گزینهٔ 1 تعریف مزیت نسبی را به‌جای مطلق آورده و گزینه‌های 2 و 3 نادرست‌اند.

تجارت بین‌الملل دسترسی به کالاها و بازارهای بیشتر و امکان تخصص را فراهم می‌کند، ولی هرگز بیکاری را «کامل» حذف نمی‌کند؛ چنین ادعایی اغراق‌آمیز و نادرست است.

افزایش تعرفه برای پشتیبانی از تولید داخلی در برابر کالای وارداتی، سیاست حمایت‌گرایی است و هدفش حمایت از صنایع داخلی است؛ هرچند درآمد تعرفه نیز به دولت می‌رسد، ولی هدف اصلی در صورت سوال، پشتیبانی از صنعت نوپاست.

تک‌محصولی‌شدن، اقتصاد را به یک منبع درآمد وابسته و در برابر نوسان‌ها آسیب‌پذیر می‌کند؛ پس استقلال و استحکام نمی‌آورد. سه مورد دیگر (تنوع در واردات و صادرات و تأمین داخلی نیازهای اساسی) استحکام‌بخش‌اند.

هزینهٔ فرصت پشم برای ایران 0.5 قالی و برای هلند 2 قالی است؛ پس ایران در پشم مزیت نسبی دارد و هلند در قالی. مزیت مطلق هم ایران در پشم و هلند در قالی است؛ پس گزینه‌های 1 و 2 جابه‌جا نوشته شده‌اند و نادرست‌اند.

فقر نسبی به موقعیت فرد نسبت به جامعه و زمان خودش سنجیده می‌شود؛ پس معیار آن در مناطق و دوره‌های مختلف متفاوت است. سنجش کالری و خط فقر ثابت جهانی مربوط به فقر مطلق است.

عبارت 4 نامناسب است؛ برای رسیدن از نقطهٔ ناکارا به مرز، لزومی ندارد منابع غذا به خدمات منتقل شوند؛ کافی است منابع بیکار به‌کار گرفته یا تخصیص بهبود یابد تا هر دو کالا هم‌زمان زیاد شوند. سه عبارت دیگر درست‌اند.

ساختاری = «ج» (عدم تطابق مهارت)؛ دوره‌ای = «الف» (کاهش تولید و رکود)؛ اصطکاکی = «ب» (جست‌وجوی کار بهتر بین دو شغل)؛ فصلی = «د» (توقف کار به‌دلیل سرما).

جمعیت بیکار برابر است با 0.15 × 12,000,000 = 1,800,000 نفر.
بیکاری ناشی از رکود اقتصادی، بیکاری دوره‌ای (ادواری) است.

در رکود، بانک مرکزی با سیاست انبساطی (افزایش نقدینگی در گردش) تقاضا و تولید را تحریک می‌کند؛ سیاست انقباضی برای مهار تورم است.

خانم احدی پیش از تورم خرید کرده و با افزایش قیمت، ارزش دارایی‌اش بالا رفته؛ پس سود برده. بازنشستهٔ با حقوق ثابت، خریدارِ مواجه‌شده با قیمت بالاتر و طلب‌کارِ با پول بی‌ارزش‌شده، همگی زیان دیده‌اند.

کاهش رفاه، «پیامد» تورم است نه علت آن. عوامل تورم شامل افزایش تقاضا بر عرضه، رشد نقدینگی بدون رشد تولید، و کاهش عرضه (جنگ، بلایا) است.

تورم A: ((150 - 120) ÷ 120) × 100 = 25٪.
برای B: قیمت سال 90 برابر است با 240 ÷ 1.6 = 150 (چون با 60٪ افزایش به 240 رسیده است).

کتاب تاکید می‌کند استقلال اقتصادی به معنای قطع ارتباط نیست؛ کشور برای پیشرفت به تعامل نیاز دارد، ولی این تعامل باید منطقی و بدون وابستگی باشد.

وقتی مواد اولیه و کالاهای واسطه‌ای در داخل تولید شوند، وابستگی به خارج کم و اقتصاد در برابر تحریم و نوسان ارز مقاوم می‌شود؛ سه گزینهٔ دیگر وابستگی و آسیب‌پذیری را زیاد می‌کنند.

استقلال اقتصادی به معنای قطع ارتباط نیست؛ بلکه تکیه بر ظرفیت داخلی همراه با تعامل منطقی و هوشمندانه با جهان است. سه مورد دیگر از اصول مقاوم‌سازی‌اند.

رشد یک مفهوم کمی (افزایش تولید) است؛ پس مورد ج شاخص رشد است. ولی توزیع عادلانهٔ درآمد، سلامت و آموزش از ابعاد کیفی و شاخص‌های پیشرفت (مانند HDI) هستند؛ پس 3 مورد.

نرخ رشد برابر است با (تولید سال منهای تولید سال قبل) تقسیم بر تولید سال قبل، ضربدر 100: یعنی (80 ÷ 800) × 100 = 10 درصد.

GDP اسمی با قیمت‌های جاری محاسبه می‌شود پس با دوبرابرشدن قیمت‌ها زیاد می‌شود؛ ولی GDP واقعی با قیمت‌های سال پایه سنجیده می‌شود و چون تولید ثابت است، تغییر نمی‌کند.

GDP فقط ارزش کالاها و خدمات «نهایی» تولیدشده در «مرزهای کشور» و در «همان سال» را می‌شمرد. کالای دست‌دوم هنگام تولید اول شمارش شده و فروش دوبارهٔ آن تولید جدید نیست؛ پس منظور نمی‌شود.

طبق مرحلهٔ چهارم بودجه‌بندی، وقتی هزینه‌ها از درآمد بیشتر می‌شود، باید مخارج غیرضروری را کم کرد یا به فرصت‌های افزایش درآمد یا پس‌انداز مراجعه کرد؛ حذف کامل مخارج یا وام‌گرفتن همیشگی، تصمیم منطقی نیست.

خمس یعنی 20 درصد (یک پنجم) از آنچه در سال بر درآمد فرد افزوده و خرج نشده؛ پرداخت آن موجب توزیع مجدد ثروت و گسترش عدالت اقتصادی می‌شود و افرادی که توان کار ندارند از منابع آن بهره می‌برند.

اجاره و قسط وام هر ماه به‌طور منظم و با مقدار مشخص تکرار می‌شوند (ثابت)؛ ولی تفریحات و پوشاک گاه‌به‌گاه و با مقدار متغیر رخ می‌دهند (متغیر). پس 2 مورد ثابت است.

مجموع مخارج 3.7 میلیون؛ پس‌انداز برابر است با 4 - 3.7 = 0.3 میلیون تومان.
سهم غذا از درآمد: (1.2 ÷ 4) × 100 = 30٪.

مرحلهٔ ۲: فهرست‌کردن هزینه‌های ثابت و متغیر به‌صورت ماهیانه؛ مرحلهٔ ۴: اگر هزینه‌ها از درآمد بیشتر بود، کاهش مخارج غیرضروری یا افزودن درآمد. گزینهٔ 1 دقیقاً همین دو را به‌ترتیب آورده است.

دو مورد اول، عین دو مزیت اول کتاب‌اند (پس‌انداز بخشی از پول؛ دریافت ارزش بیشتر با همان پول) و مورد سوم، عین یکی از معایب کتاب است (پس‌انداز حاصل ممکن است کمتر از هزینه‌های زمان و رفت‌وآمد و کسب اطلاعات باشد).

فنونی مانند بزرگ‌نمایی، نمایشگری، تبلیغات دروغ، قسم خوردن و ارائهٔ اطلاعات نادرست برای تحریک خرید به کار می‌روند؛ ارائهٔ اطلاعات صحیح، فریب نیست و جزو این فنون محسوب نمی‌شود.

کتاب ویژگی‌ها را در سه دسته می‌آورد: آن‌ها که حتماً باید باشند، آن‌ها که بهتر است باشند، و آن‌ها که اصلاً نباید باشند.

برای کالاهای گران‌تر و پیچیده‌تر، نیاز به خرید هوشمندانه و مقایسهٔ بیشتر است؛ و مرحلهٔ چهارم خرید مقایسه‌ای، «ارزیابی» گزینه‌ها بر اساس معیارهاست.

الف نادرست است (شناسایی مسئله، مرحلهٔ ۱ است)؛ ب درست است؛ ج نادرست است (مرحلهٔ ۳ تعیین معیارها و مرحلهٔ ۴ سنجش است)؛ د نادرست است (مرحلهٔ ۲ فهرست گزینه‌هاست).
پس ترتیب: غ، ص، غ، غ.

کتاب می‌گوید پس‌انداز برای آینده یعنی دست‌کشیدن از مصرف در زمان حال؛ چیزهایی که از آن‌ها صرف‌نظر می‌کنیم، فرصت‌هزینهٔ این انتخاب ماست.

طبق کتاب، طرفی که حق بیمه می‌پردازد و ریسک را منتقل می‌کند «بیمه‌گذار (بیمه‌شده)» و شرکت بیمه که در برابر دریافت حق بیمه‌ها زیان را جبران می‌کند «بیمه‌گر» است.

طلا ارزش پول را حفظ می‌کند و هر زمان قابل فروش است، ولی سرمایه را در چیزی غیرمولد منجمد می‌کند؛ حال آنکه سرمایه‌گذاری مولد به ایجاد شرکت‌ها و توسعهٔ ظرفیت تولید کمک می‌کند.

هنگام خرید سهام، پول خریدار به بخشی از ابزار کارخانه تبدیل می‌شود و قابل استرداد نیست؛ فقط برگهٔ سهام قابل فروش است. ولی در اوراق مشارکت، در سررسید، اصل پول به‌همراه سود دریافت می‌شود.

کتاب تصریح می‌کند سود سرمایه‌گذاری در سهام معمولاً از سپردهٔ بلندمدت بانکی بیشتر است ولی قطعی نیست. سپرده سود قطعی ولی کمتر دارد؛ طلا سود سالانهٔ منظم ندارد و اوراق مشارکت در سررسید، اصل و سود را می‌دهد.